خود را پراکنده ام

و ذره ذره

وسیع تر می شود جهانم...

 ...

 ابدیت،

جاری

 دراین حس

کهکشانی است

نسیم هایی می وزند

نسیم هایی که درست

در میانه ی مرداد

مرا به یاد پاییز می اندازند...

دست ِ خالی ِ سرنوشت

به سوی من دراز است

دست ِ خالی من

به سوی او...

اتفاق هایی می افتند

 دانه دانه

 یکی یکی

و می شکنند

و صدای شکستنشان می آید

بی آنکه بدانی

از کجا

ناله مکن بیمار!

نجات دهنده ات

مرگ است

 به یاد ناله هایش

پرده را کنار بزن

روز

آمده دنبالت

در تاریکی ِحرفی

نشسته ایم

که نسیمی

شعله اش را با خود برد

نمی شنود

فریاد های کمک را

کر شده از صدای انفجار

گوش های زمین

شعرم پرید

 رفت توی آسمان

شکارچی زدش...