برگ های زرد سپیدار

کنار پنجره می لرزند

زیر آنها

گنجشگک ها

چای می نوشم و فکر می کنم

آه اگر با یک حبه قند

شیرین می شدند لحظه ها...

با من قراری بگذار

بیا

مرا هم با خودت ببر

همانجا که مادرم را بردی

آی فراموشی...!

یادم بماند که ...

دوست من "روز"

همیشه خرسندم می کند

با شعر هایی

که گاه و بیگاه

در گوشم می خواند

دست دنیا

رو می شود به زودی

در مصالحه ای بین

شب

و

روز

 پا به پای ثانیه ها

می گریزند

از ذهن

کلمات

...

یادم بماند که... 

شب پاییزی

ورای صحبت جمع

پشت پنجره ماه

پی نوشت: بعد از مدت ها فرصتی شد که نامه به فتو هایکو  را هم به روز کنم

آهای...

کوتوله ی عمر!

کجا بردی

خنده هایم را

یک)

تو چه می دانی

که می شکند

این جمله در من هر روز

که مادر

     مادر

     مادر

دوست ات دارم

دو)

آرام

به انتظار ویرانی خود نشسته

...

پشت پنجره

پاییز

سه)

از تو آموخته ام

تمامی کلمات را

و این آخری:

کلمه ی سکوت را

دوست داشتن در شعر فریاد نمی شود

دوست داشتن ساکت

نشسته گوشه ای

چنانکه گویا

نبوده اند هیچگاه،

از بین می روند

روز ها

اگر داد است،

این همه نابرابری و

اگر بیداد است،

این همه سپاس چرا؟