حواسم را پرت کن

                   شعر!

 از بلندی های 

     اندوه زمین

من منتظر شعر نمی مانم

شعر هم منتظر من نمی ماند

ما هر کدام

به راه خود

رفته ایم

                                                                                                      (نقاشی: ونگوگ)

می گریزیم

از دنیای ناگزیر

زیر سایه ی

تاک

صبر کن!

...

اگر می روی،

تمام خاطره های من

را هم

با  خودت

ببر

چه بی حوصله 

می گذرم

ازخیر ثانیه ها:

انگار نه انگار که

روز،

 انگار

نه انگار که

من!

بس کن این

ناباوری را

:

در راه است

بهار

به شوخی تلخی می ماند:

آنچه که ما را

پی اش فرستادند

بیش تر از

      دروغی

             نبود

برای خورشید

شعری

خواندم

رفت پشت ابر

گریست

میان طعم

تلخ و جوشیده ی

چای روز

چون قندیست

که بر دهان

 می گذاریم

خواب