سال نوی خورشیدی بر همه ی ایرانیان

شاد باد

     انگشت های گشوده

     -آرزو هایم را-

     یکی یکی می بندم

     همچنان که هر شب

     پلک هایم را

           به کجا باید

           شکایت برد که

           آرامشم را

          دزدیده بـاد ؟

 اشک مي ريزم و 
نمي فهمم

 براي کدام يک
 از غصه هايم ...

              می گساری دو نفره :

                      خالی تراز

                         جام من،

                         جام روز...

                           می رانم

                   بر دریایی از رویا

                   در بادبان هم

                   باد موافق...

این بار هم

اگر چه با پای لنگ اما

گریختم

از چنگ غم

به نازكی ِ

همين لايه ی برف

 بر شاخه ها

 دل من امروز

سال های سال

ازکوره راه زمستان

گذشته ایم  و هنوز

     مـا کجا و  

       بـــهاران کجا...

نه پی حرفی برای گفتن

نه پی راهی برای رفتن

               خسته است

                         دلم

فردا

می آید و

مرا نگاهی می کند و

به راه خود

می رود